leefschool dagpauwoog

Karen, mama van Wouter

Ons zoontje, Wouter, uit Leefgroep 1 gaat sinds februari 2008 naar Dagpauwoog. Hij is helemaal open gebloeid op deze kleine school midden in het groen, waar kinderen zich nog écht mogen uitleven. Hij voelt er zich thuis! Wij vinden het fijn dat er met projecten gewerkt wordt en vooral dat die worden gekozen door de kinderen zelf. Al vanaf leefgroep 1 gaan de kinderen op uitstap, om zich te verdiepen in bepaalde onderwerpen. Dat maakt het voor hen én voor de leerkrachten telkens weer boeiend en inspirerend. Het gezamenlijke koek - drank - fruitmoment vinden wij ook fantastisch. Kinderen brengen om de beurt koek, drank en fruit voor de ganse groep mee en ze eten dat samen op in hun restaurantje. Op die manier krijgen ze dagelijks een stuk fruit en een koek, is er minder afval en eet iedereen hetzelfde. Ook kleuters gaan om de 14 dagen zwemmen en dat is lang niet in alle scholen het geval. Wouter geniet daar enorm van en kijkt er telkens weer naar uit. Het zijn de kleine dingen die voor ons een groot verschil maakten en we zijn nog steeds blij met onze keuze!

Karen, mama van Wouter

Sylvia, mama van Lennon en Dean

Toen het tijd werd om een school te zoeken voor ons oudste zoontje Lennon, ben ik met een bang hartje aan mijn zoektocht begonnen. Ik had me al op voorhand voorgenomen dat geen enkele school goed genoeg zou zijn. Ik was toen full time mama dus had hem altijd dicht bij mij gehad. Ik had altijd zelf voor hem gezorgd en was bang om nu die verantwoordelijkheid over te dragen aan een ‘vreemde’. Het gedacht dat ik mijn kind aan één of andere schoolpoort moest afgeven, maakte me wat bang. Hoe zou hij reageren om van de ene dag op de andere uit zijn vertrouwde omgeving gehaald te worden? Wat moest hij wel niet denken wanneer die vertrouwde hand van mama hem zou loslaten, en plots een wildvreemde hem zou vastnemen terwijl hij mama achter de poort ziet vertrekken? Dagpauwoog was de laatste school die we bezochten en we voelden meteen dat het goed zat. De huiselijke sfeer in de klassen, de betrokkenheid van de ouders die ons meteen opviel, de groene omgeving... kortom, we waren er meteen voor te vinden. Die eerste schooldag zal me ook altijd bijblijven. We wandelden samen de speelplaats op en hij kon meteen kennis maken met de andere kindjes terwijl mama in de buurt bleef. Toen de gong ging, ging ik met hem mee binnen, deed zijn jasje en zijn schoentjes uit en deed zijn pantoffeltjes van thuis aan. Dan kropen we gezellig in de zetel in de kring. Hij vond het meteen geweldig. Na de kring ging ik naar huis en was zo trots, hij liet geen traan! Hij zwaaide en ging meteen spelen. Hoewel we van plan waren hem de eerste maanden halve dagen te laten gaan om de overstap wat te vergemakkelijken, hebben we dat idee snel laten varen. Die eerste middag dat ik hem ging afhalen, was hij echt boos. Hij bleef de ganse dag met zijn jas en schoenen aan in de zetel zitten in de hoop dat ik hem zou terugdoen.Dus de volgende dag hebben we hem zijn brooddoosje meegegeven en vanaf dan ging hij hele dagen. Hij heeft nooit gehuild, het was net of hij ging elke morgen naar zijn tweede thuis. Elke ochtend om 06.00 stond hij aan ons bed: "Lenneke wakker, Lenneke scholeke!"

Inmiddels zijn we twee jaar verder en sinds september gaat ook ons jongste zoontje, Dean, naar Dagpauwoog. Met hem hebben we helemaal geen problemen gehad. Hij was nog geen jaar toen zijn oudere broer op school startte en hij ging hem elke dag mee wegdoen en halen. 's Morgens deden we vaak de kring mee en al die mensen waren voor hem bekenden. Hij kende de meeste kindjes al en de juffen hadden hem vaak al eens vast gehad als we Lennon gingen halen. Dus hij kwam niet in een vreemde omgeving terecht en ook hij liet geen enkele traan die eerste schooldag. Hij ging als volleerd ‘Dagpauwoogje’ die eerste schooldag in de kring zitten en was dolgelukkig dat hij die dag WEL mocht blijven en niet mee naar huis moest met mama. Zoals in veel gezinnen zijn ook onze jongens twee verschillende karaktertjes. Lennon houdt van het huiselijke. Hij zit graag binnen. Met de autootjes spelen op het tapijt of in het keukentje spelen vindt hij echt super. Dean daarentegen gaat graag buiten op onderzoek. In de zandbak, naar de geitjes gaan kijken... Kortom, deze school is perfect voor allebei.

Zit ik met iets, de leerkrachten staan met plezier klaar. Dat vind ik toch belangrijk. Als Dean weer wat deugnieterij heeft uitgehaald ben ik de eerste die dat weet. In een klassieke school kom je dit dan maar pas te weten op de ‘oudercontacten’. De wekelijkse nieuwsbrieven zorgen ervoor dat je als ouder steeds op de hoogte bent van wat er op school gebeurt, met welke projecten ze bezig zijn. Bij het schoolkrantje ‘De Fladder’ is het telkens weer even mee genieten van de mooie momenten die onze kindjes daar beleven. Je voelt er echt het ‘teamverband’ tussen kinderen, ouders, leerkrachten en directie. Het gaat er allemaal heel familiaal aan toe. De kinderen spreken de juffen en zelfs de directrice aan met de voornaam. Andere mensen trekken dan wel eens de wenkbrauwen op, maar ik vind dit heel leuk. Als je ziet hoe die kleintjes gehecht zijn aan hun Tess en Els, echt mooi om te zien. Als we onze jongens horen vertellen over hun projecten, dan zijn we zo blij dat we voor Dagpauwoog gekozen hebben. Het gebeurt zo vaak dat ze ons verrassen met wat ze daar leren. Hoe vaak we elkaar verbaasd aankijken, als onze oudste van 5 ons trots vertelt dat een paard geen haar heeft, maar manen. Dat brandweermannen hun brandweerslangen laten drogen in een hoge toren. Dat niet alleen koeien melk geven, maar paardenmelk ook lekker is. En nog een leuk voorbeeldje is dat laatst onze jongste 's morgens buiten keek en zei: "Kijk papa, donker is weg." Waarop onze oudste zei: "Ja papa, dat wil zeggen dat de aarde helemaal is rondgedraaid sinds de vorige ochtend!" Op zo'n momenten zijn we blij dat we voor een leefschool gekozen hebben!

Sylvia, mama van Lennon en Dean

Miep, mama van Ayna

Mijn puberende dochter van 15 jaar ging vroeger naar Dagpauwoog, en nu ik naar de nieuwe website kijk, roept dat heel wat herinneringen op. Ik ben een tijdje vertegenwoordiger geweest in de schoolraad voor de ouders. Ik heb herinneringen aan Leefschool Dagpauwoog als leefgemeenschap. De contacten met andere ouders en vele babbels over opvoeding en toekomst van de eigen kinderen mis ik nu. Ik mis ook de samenwerking met een aantal ouders om de kinderen te halen, brengen en op te vangen voor en na schooltijd. Er zijn moeilijke momenten geweest maar Leefschool Dagpauwoog komt er altijd weer door. Het methodeonderwijs is voor mij de ideale onderwijsvorm voor kinderen in deze huidige maatschappij. Kinderen in deze wereld hebben niet alleen nood aan kennis maar bovenal aan veel sociale vaardigheden. Ze moeten hun persoonlijkheid maximaal kunnen ontplooien. En dat kan in een leefschool. Ondertussen zijn de onderwijsmethoden zodanig verfijnd dat wie het geluk kan hebben om tot en met 12 jaar in Leefschool Dagpauwoog te blijven, zeer goed voorbereid is op het secundaire onderwijs. Ik vind het jammer dat nog veel ouders hieraan twijfelen. In de huidige secundaire school van Ayna werd mij door de directie een tijd geleden gezegd: de kinderen van Leefschool Dagpauwoog vallen op. Ze zijn creatief, enorm flexibel en passen zich heel vlot aan elke situatie aan. Ik voeg daar nog aan toe: dank zij het methodeonderwijs in Leefschool Dagpauwoog weet mijn dochter nu heel goed wat ze wil. Ze kijkt zeer open en hoopvol naar de toekomst, lost problemen op en is heel sociaal vaardig. Op het cognitieve vlak gaat het op school ook heel goed, alhoewel puberen natuurlijk wat energie vergt.

Miep, mama van Ayna